Christmas

John 3:16 - For God so loved the world, that he gave his only begotten Son, that whosoever believeth in him should not perish, but have everlasting life.

૨૫ ડિસેંબર, Christmas કે નાતાલ તરીકે ઉજવાય છે, લગભગ ૨૦૦૦ વરસ પૂર્વે, પ્રભુ ઈસુ ખ્રિસ્ત માનવ સ્વરૂપે આ પૃથ્વી પર જન્મ્યા અને પૃથ્વી પરના ૩૩ વરસ ના આયુષ્યકાળ દરમ્યાન માનવજાત ના કલ્યાણ માટેના અદભૂત કાર્યો કર્યા, લોકોને સચોટ નૈતિક મૂલ્યો અને આદર્શ જીવન જીવવાનુ શિક્ષણ આપ્યુ અને ૩૩ વરસની ઉમરે સમગ્ર માનવજાત ના પાપો પોતાના માથે લઈ તેમણે વધસ્તંભ પર મોત સ્વીકાર્યુ જેથી કરીને સમગ્ર માનવ જાત ને તેમના પર વિશ્વાસ કરવાથી અને તેમને અંગત તારનાર તરીકે સ્વીકારવાથી અનંતજીવન પ્રાપ્ત થાય. જો કે ક્રુસિફિકેશન ના ત્રીજા દિવસે મૃત્યુ પર વિજયી થઈ તેમનુ પુનરુથાન થયુ, તે દિવસ ઈસ્ટર તરીકે ઉજવાય છે. આ થઈ Christmas અને ઈસુ ખ્રિસ્ત વિષે ની થોડી પુર્વભુમિકા . હવે વાત કરિયે ક્રિસ્મસ સેલેબ્રેશન ની.

વરસ મા માંડ ઍક તહેવાર આવે ઍટલે તેની આતુરતાથી રાહ જોવાય, ૧ ડિસેંબરથી જ જાણે તહેવાર નો માહોલ શરૂ થઈ જતો. ગુજરાતી ખ્રિસ્તી હોવાના કારણે Christmas ની ઉજવણી મા થોડી ગુજરાતી સંસ્કૃતિની અસર પણ જોવા મળે, દિવાળી ની જેમ અમારા ત્યાં પણ મઠિયા, ચોળફાળી, લાળવા વગેરે નાસ્તો બને. નવા કપડા ખરીદવા, ઘર શણગારવુ અને કેક બનાવવો પણ ક્રિસ્મસ ની ઉજવણીના ભાગરૂપે થાય. ક્રિસ્મસ નજીક આવતાજ નોન ક્રિસ્ચિયન મિત્રો કેક અને પાર્ટી માંગવાનુ શરૂ કરી દે, ખાસ કરીને દારૂ ની પાર્ટી. ક્રિસ્મસ ને વેસ્ટર્ન કલ્ચર સાથે સાંકળીને જોવામા આવે છે ઍટલે આ પ્રકારની અપેક્ષા રખાય ઍ સ્વભાવિક છે. પણ ખરેખર ઍવુ નથી, ગુજરાત મા રહેતા હોવાના કારણે અમે પણ અહીની સંસ્કૃતી અને અહીના કાયદા અને નીયમોને ઍટલાજ આધીન છે જેટલા બીજા લોકો. ઍટલે ક્રિસ્મસ સમયે અમારા ઘરોમા દારૂની મહેફીલો ચાલતી હશે ઍ માન્યતા ખોટી છે (જો કે આવી મહેફીલો કરનારાઓ પણ  છે, તેની ના નથી).

આજ કાલ તો Christmas અને ન્યૂ યિયર ની ઉજવણી કરીવી ઍ ફેશન અને સામાજીક સ્ટેટસ સિમ્બોલ થઈ ગયુ છે. ક્રિસ્મસ ની ઉજવણી કરવી ઍમા કઈ ખોટુ નથી પણ ઉજવણી ફક્ત આટલાથી જ મર્યાદિત નથી રહેતી. ખ્રિસ્તી ફિલોસોફી અને બાઇબલ પ્રમાણે Christmas ઍ તો ઍ વાત ને યાદ કરી અને ખુશી મનાવાની છે કે પ્રભુ ઈસુ ખ્રિસ્ત આ દિવસે માનવ સ્વરૂપે પૃથ્વી પર જન્મ્યા જેથી કરીને સમગ્ર માનવ જાત નો ઉધ્ધાર થાય, પાપોની માફી પ્રાપ્ત થાય અને ઍક નવુ જીવન પ્રાપ્ત થાય. ઍ વાત ને યાદ કરવાનો દિવસ છે કે તે પૃથ્વી પર આવ્યા અને સઘળા લોકો ના પાપો પોતાના માથે લઈ વધસ્તંભ પર જડાયા જેથી કરી ની મારૂ જીવન નાશમાથી બચે. Christmas ખરેખર ખુશી નો પર્વ છે પણ ફક્ત ખાવુ, પીવુ અને નાચવુ ઍ ઍકમાત્ર ઉદ્દેશ નથી. Christmas તો પ્રેમ, શાંતિ અને આશા નો પર્વ છે.  Christmas ની ખરી ઉજવણી તો ત્યારેજ અર્થપુર્ણ થાય જ્યારે ઍ ઉજવણિમા ખ્રિસ્ત ઇસુનુ જીવન પ્રદર્શિત થાય, સમાજ મા પ્રેમ, શાંતિ અને આશાનો સંદેશ પહોચે, ક્રિસ્મસ ની ખુશી જ્યારે સમાજના બધાજ લોકો સાથે અને ખાસ કરીને છેવાડાના લોકો સાથે વહેચવમા આવે, જરૂરીયાત વાળા લોકોની મદદ કરવામા, ઘરની સાફ સફાઈ ની સાથે પોતાના મન ની પણ સફાઈ કરવામા આવે, ઍક બીજાને માફ કરવામા આવે, પોતાનો અહમ્ અને 'હુ' પણુ બાજુ પર મુકી નમ્રતાથી ઍક બીજાને નાતાલની વધામણી આપવામા આવે ત્યારેજ Christmas ની ખરા અર્થમા ઉજવણી થઈ ગણાશે.

( આ લખનાર Christmas ની ઉજવણી તેના સાચા ઉદેશ્ય સાથે કરવામા આવે ઍ બાબતે પ્રયત્નશીલ છે :-) )   

Common sense and Cinema

                સારા મૂવી જોવાનો મને પહેલેથી જ બહુ શોખ અને નસીબથી સરખો શોખ ધરાવતા મિત્રો પણ મળ્યા છે. ઍટલે જ્યારે પણ કોઈ સારુ મૂવી રિલીસ થાય કે તરતજ ઍક બીજા સાથે વાત કરી રાતના શો ની ટિકેટ્સ બુક થઈ જાય. જેમ જેમ મોટા થતા ગયા તેમ તેમ મૂવી જોવાના દ્રષ્ટિકોણ પણ બદલાતા ગયા. મૂવી જોયા પછી તેના અલગ અલગ પાસાઓ પર ચર્ચા કરીયે, સ્ક્રીન પ્લે, સ્ટોરી, ફ્રેમ, ડિરેક્શન, સ્ક્રિપ્ટ, રચનાત્મકતા વગેરે બાબતો પર સમીક્ષા કરીયે. સારા બોલીવૂડ મૂવી ની સાથે હોલીવૂડ મૂવીસ નો પણ ઍટલોજ શોખ. હવે આવા સારા મૂવી માણવા માટે સારુ થિયેટર અને સારી ઑડિયેન્સ પણ ખૂબ જરૂરી છે. ચાલો સારા મલ્ટિપ્લેક્ષ ના આગમન પછી સારા થિયેટર નો પ્રશ્ન તો સૉલ્વ થઈ ગયો પણ હજુ પણ સારી ઑડિયેન્સ નથી મળતી. ખાસ કરીને અંગ્રેજી મૂવી જોવા ગયા હોય ત્યારે.  ઘણી વખત આવા વિચિત્ર પ્રકારના દર્શકો તેમની વિકૃત અને અણછાજતી હરકતોથી આપણી મૂવી જોવાની મજાજ મારી નાખતા હોયછે. ૮૦-૧૦૦ રૂપિયાની ટિકેટ ખરીદી જાણે આખે આખુ થિયેટર ખરીદી લીધુ હોય ઍમ વરતતા હોય છે. જાણે થિયેટર મા પોતે ઍકલા જ હોય ઍમ આજુ બાજુના દર્શકો ડિસ્ટર્બ થાય ઍ રીતે ફોન પર કે જોડે આવેલા ભાઈબંધ જોડે મોટે મોટેથી વાતો કરે, ચાલુ મૂવી દરમ્યાન અવળચંડી કૉમેંટ્સ પાસ કરે, આવી કૉમેંટ પાસ કરીને કે બીજા લોકોને ખલેલ પહોચાડીને ખબર નઈ આ લોકોને કયા પ્રકારનો માનસિક સંતોષ પ્રાપ્ત થતો હશે. આવા લોકો હદ તો ત્યારે કરે છે જ્યારે તેઓ અંગ્રેજી મૂવી જોવા આવે છે. ખાસ કરીને ઍવી અપેક્ષા સાથે કે અંગ્રેજી મૂવી છે ઍટલે ઉત્કૃષ્ટ પ્રણય દ્રશ્યો કે બે-ચાર કિસીંગ સીન તો જોવા મળશે. પણ જ્યારે તેમની આ અપેક્ષા પુરી ના થાય ત્યારે તેમનુ આ ફ્રસ્ટ્રેશન વિકૃત શબ્દો અને કૉમેંટ્સ દ્વારા બહાર આવે છે જે મારા જેવા સિનેમાપ્રેમી માટે ખુબજ ઇરિટેટિંગ બની રહે છે. જ્યારે પણ મૂવી મા કોઈ પ્રણય દ્રશ્ય કે કિસીંગ સીન આવે ત્યારે આવા દર્શકો ખૂબ ઉછદકૂદ કરતા હોય છે, ગંદી ગંદી કૉમેંટ્સ કરતા હોય છે. સેક્સુઅલિ ડિપ્રાઇવ્ડ અને ફ્રસ્ટરેટેડ લોકો આવી હરકતો દ્વારા તેમની વિકૃત માનસિક્તાનુ પ્રદર્શન કરતા હોય છે. ક્યારેક તો ઍવુ લાગે છે આવા લોકો તેમના મા-બાપ ના પ્રેમ ના પ્રતીક રૂપે નઈ જન્મ્યા હોય પણ મોજ-મજા ના પરિણામ સ્વરુપ જન્મ્યા હશે કદાચ ઍટલેજ સેક્સ પ્રત્યેનો તેમનો દ્રષ્ટિકોણ આ પ્રકારનો થઈ જતો હશે. ખરેખર તો આપણે જે સમાજમા રહિયે છે ઍ સમાજ મા આવા પ્રકારના લોકો ના મળે તોજ નવાઈ. સિનેમાથી લઈને રસ્તા, બગીચા, રેલવે સ્ટેશન અને લગભગ દરેક જાહેર જગ્યાઓ પર આવા સેન્સ વગરના લોકો મળશે. આવા લોકો થી ટેવાયા વગર છૂટકો નથી. આશા રાખીયે કે ઍક દિવસ આવા લોકોને સમજ આવે કે દુનિયામા પોતે ઍકલા જ નથી જીવતા પણ આજુ બાજુ બીજા લોકો પણ જીવે છે. (પાછલા દિવસોમા Catching Fire - Hunger Games movie દરમ્યાન થયેલા અનુભવથી પ્રેરાઇ ને આ લખવાનુ મન થયુ).

Hospital

થોડા સમય પહેલાજ ઍક સરસ ઍસ. ઍમ. ઍસ મારા વાંચવામા આવ્યો. જે કઈંક આ પ્રમાણે હતો,

" The walls of Hospitals have heard more prayers 

than the walls of Church "

કેટલી સાચી વાત છે, નઈ?. હોસ્પિટલ મા દાખલ દર્દી કે તેમની સેવા ચાકરી મા રોકાતા તેમના સ્નેહિજનોનુ જાણે રદય  પરિવર્તન થઈ ગયુ હોય ઍમ ઍક્દમ વિનમ્ર, સાલસ, નિસ્વારથી અને પ્રેમાળ થઈ જતા હોય છે. માણસનો ઈગો, ઘમંડ, અડેખાઈ વગેરે નકારાત્મક બાબતો જાણે અદ્રષ્ય થઈ જતી જણાય છે.  આ બાબતો મે થોડા સમય પહેલાજ મારા ઍક સબંધીની મુલાકાતે હોસ્પિટલ મા જવાનુ થયુ અને ત્યાં થોડો સમય વિતાવ્યો ત્યારે અનુભવી. સામાન્ય રીતે આમ રોજ હોસ્પિટલ મા થોડા કલાકો ગાળતા હોવાના કારણે અને ત્યાં બિજુ કંઇ ખાસ કામ ના હોવાના કારણે ત્યાના સેક્યૂરિટી ગાર્ડ, વૉર્ડ બોય થી લઇને દર્દી અને તેના સ્નેહીજનો સાથે પરિચય બંધાઈ જતો હોય છે અને પછી થોડી ઔપચારિક વાતો નો દોર શરૂ થાય છે. ક્યારેક ઍ પરિચય લાંબા ગાળાના સંબંધો મા પણ પરિણમતા હોય છે. આવા સંબંધોની ખાસ બાબત તો ઍ હોય છે કે ના તો ઍમા કોઈ સ્વાર્થ, અપેક્ષા કે કોઈ શરતો હોય છે અને સંબંધો કેળવવા માટે નાતો ઍક બીજાની નાત-જાત કે સામાજીક સ્ટેટસ જોવામા આવે છે. આમ ઘરના પડોશી સાથે જરા પણ મનમેળ નઈ હોય પરંતુ હોસ્પિટલ મા પડોશ ના બિછાને સૂતા દર્દી અને તેના સગાવહાલાઓ સાથે ઍક્દમ આત્મીય સંબંધ હશે. આમ ભલે કેટલા પણ કટ્ટરવાદી હશે પણ જ્યારે પોતાના ઓળખિતા ઍવા કોઈદર્દી ને લોહીની જરૂર પડશે ત્યારે કોઈ ખાસ નાત કે જાતિના જ માણસનુ લોહી શોધવા નઈ નિક્ડે અને લોહી ડોનેટ કરનાર પણ ઍમ નહી કહે કે હૂ ફક્ત મારા નાત વાળા નેજ લોહી આપીશ. બિન્સમ્પ્રદાઇકતા નુ ઉત્તમ ઉદાહરણ કદાચ આ હોસ્પિટલની ચાર દીવાલોની અંદર જ જોવા મળે છે. કદાચ હોસ્પિટલ ની દીવાલો માણસના મન અને માનસ પર જેટલી અસર છોડે છે તેટલી તો કદાચ કોઈ મંદિર, મસ્જ઼િદ કે ચર્ચ ની દીવાલો પણ નથી છોડતી. હોસ્પિટલમા દર્દીઓ ની પીડા, ઍમના સ્વજનોની રાતોના ઉજાગરા સહન કરીને ભાવશુન્ય થયેલી આંખો, સ્વજનોની સલામતી અને તેમના સાજાપણા ને માટે થતી દુઆ, કોઈના સ્વજન ને ખોવાનુ દુખ, કોઈની જિંદગી બચાવા માટે મથતા ડૉક્ટર્સ અને નર્સો આ બધુ જોતાજ માણસને  પોતાની ક્ષણભંગૂર જિંદગીનો અહેસાસ થઈ જતો હશે અને ઍટલેજ આમ વાસ્તવિકતાનો સાક્ષાત્કાર થતાજ ઍના વાણી વર્તન મા આ પ્રકારના હકારાત્મક બદલાવ આવતા હશે.

ઍક મોટુ ઘર, ગાડી અને સંપતી વસાવવાના સપના જોતો માણસ, કરિયર પ્લાંનિંગ, ફાઇનાનસિયલ પ્લાનિંગ અને પર્સનલ પ્લાનિંગ કરતો માણસ જિંદગીની રેસ મા ઉંધુ ઘાલીને ભાગતો માણસ જ્યારે દવાખાનાં ના પગથિયા ચઢે છે ત્યારે બીજી ક્ષણે જ તેને આ બધી બાબતો વ્યર્થ લાગવા લાગે છે. અણધારિ બિમારી કે આક્સિડેંટ ના લીધે જિંદગીના સપનાઓ ની બલી ચઢતા જોઈ તરતજ ભગવાન યાદ આવી જાય છે અને પછી ભગવાન સાથે ડીલ થાય છે કે હે ભગવાન જો હૂ બચી જઈશ જો હુ સારા માર્ગ પર ચાલીશ, કોઈનુ ખરાબ નઈ વિચારુ અને જરૂરીયાત વાળા લોકોને મદદ કરીશ વગેરે વગેરે. ખરેખર, તકલીફ, દુખ અને ડર ગમેતેવા સખ્ત માનવીને પણ નમ્ર બનાવી દે છે. જોકે ઘણીવાર દુખ, તકલીફો કે ડર ના કારણે આવેલુ આવુ હકારાત્મક પરિવર્તન ઍ લાંબો સમય ટકતુ જોવા નથી મળતુ, માણસ જેવો બીક અને તકલીફો માથી બહાર આવે છે કે પાછો પોતાના મુળભુત સ્વભાવ પર આવી જતો હોય છે. હોસ્પિટલની દીવાલોની અસર હોસ્પિટલની બહાર આવતાજ ઓસરવા લાગે છે. અને ફરી પાછો માણસ રોજ બરોજની ભાગદોડ મા વ્યસ્ત થઈ જાય છે. ખબર નઈ ઍ હોસ્પિટલ ની દીવાલો પર અથડાતી પ્રાર્થનાઓ ખરેખર દીવાલની પેલેપાર ઈશ્વરના કાન સુધી પહોચતી હશે કે નઈ ?

The zing thing....

ઘણા લોકોને ખ્યાલ હશે જ કે થોડા વરસો પહેલા બજાર મા ગોલ્ડ-સ્પોટ કરીને ઍક સોફ્ટ ડ્રિન્ક મળતુ હતુ, જે મારૂ મનગમતુ ડ્રિન્ક હતુ. મને હજુ પણ યાદ છે, હૂ કદાચ ૭-૮ વરસ નો હોઇશ તે સમયે જ્યારે પણ મારા પેરેંટ્સ સાથે બહારગામ કે બજાર મા જતો ત્યારે ત્યારે આ ગોલ્ડ-સ્પોટ પીવા માટે જીદ કરતો. પપ્પા કહેતા કે આ આખી (૩૦૦ ml) ની બૉટલ તારાથી નઈ પીવાય પણ હુ ઍક નો બે નોતો થતો, મારી જીદ સામે ઝૂકી ને મારા પપ્પા આ ડ્રિન્ક લઈ દેતા. બૉટલ મા સ્ટ્રો નાખી અડધી બૉટલ તો હુ આરામથી પી લેતો અને પછી બાકીની અડધી પતાવતા તો નાકે ફિણ આવી જતુ. તેમ છતા જાણે પપ્પાઍ "આખી બૉટલ નઈ પી શકાયા" નો પડકાર ફેંક્યો હોય ઍમ ઍ બૉટલ પતાવા માટે મરણીયા પ્રયાસો થતા ( જો કે આપણા પેરેંટ્સ ને તો ખબરજ હોય કે ભાઈ થી ડ્રિન્ક પૂરુ નઈ થઈ રહ્યુ અને પરાણે પી રહ્યા છે ;-) ). હુ પણ મારી હોશીયારી સાબિત કરવા મોઢા પર જરા પણ અણગમાં ના હાવભાવ લાવ્યા વીના ઍ ડ્રિન્ક પતાવી જતો અને મનોમન નિર્ણય લેતો કે હવે પછી કોલ્ડ-ડ્રિન્ક ક્યારેય નઈ પીઉ. જોકે, મનમા તો હુ જાણતોજ કે પપ્પા સાચુ કહેતા હતા કે આખુ ડ્રિન્ક તારથી નઈ પીવાય. ( જોકે પપ્પા ઍ તો આવી ઘણીયે સાચી માહિતી અને માર્ગદર્શન આપી ને ચેતવ્યા હતા પણ અંહી વાત માનવીજ કોને હતી)

આજે જોકે ગોલ્ડ સ્પોટ નુ સ્થાન ફેંન્ટા ઍ લઈ લીધુ છે, પણ જ્યારે પણ ફેંન્ટા ની ઍ બૉટલ નુ ઢાંકણ ખોલાય અને તેમાથી ઉઠતી ઍ સુગંધ મારા નાંક માથી ઉતરી સીધી મારા રદય ના કોઈક ખૂણા મા ઘરબાયેલી બાળપણ ની આવી યાદો સુધી પહોચી જાય છે અનેવીતેલી ઍ થોડી પળો ને જીવી લવ છુ.

Dream Life

સવારના સૂરજની જરા કિરણો લઈ આવુ,
રંગબેરંગી ફૂલોની જરા મહેક લઈ આવુ,

બુલ બુલ ની ઍ જોડ ને ચકલીઓનો શોર,
પંખિડાઓંનો મીઠડો જરા કલરવ લઈ આવુ,

જંગલની પકડુ વાટ, સાથે ઝરણાઓનો સાથ,
કુદરતના ખોળેથી જરા જીવન  લઈ આવુ,

વરસતો વરસાદ ને  વાયરાઓનો સુસવાટ,
સાહસ ને રોમાંચ કેરો જરા સ્વાદ લઈ આવુ,

કડકડતી ઠંડી, ખુલ્લુ આકાશ અને  તાપણુ,
ગરમા- ગરમ ચા ની  જરા હૂંફ લઈ આવુ,

Where life of poor has no value..!!

૨૮ ઑગસ્ટ ૨૦૧૩, જન્માષ્ટમી ના તહેવારના દિવસેજ વડોદરા શહેર મા ઍક ખુબજ કરુણ હોનારત સર્જાઈ. લગભગ સવારના ૩:૩૦ થી ૪:૦૦ ના ગાળામા, વડોદરા અર્બન ડેવેલપમેંટ ઓથોરીટી દ્વારા લગભગ ૧૨ વરસ પહેલાજ કન્સ્ટ્રક્ટ કરેલા મકાનો જમીનદોસ્ત થઈ ગયા. તે પણ કોઈ કુદરતી આફતના કારણે નઈ, પરંતુ કેટલાક ભ્રષ્ટાચારી રાજકારણીઓ અને કોન્ટ્રાક્ટરો ના પાપ ના કારણે. પત્તાના મહેલની જેમ આખો બ્લોક જમીનદોસ્ત થઈ ગયો અને પોત પોતાના ઘરોમા નીંદ્રાધિન લગભગ ૪૦ થી ૪૫ (સ્થાનિક રહીશ ના કહેવા અનુસાર અકસ્માત સમયે તે બ્લૉક મા ૪૦ થી ૪૫ લોકો હતા. જોકે સમાચારોમા અફીશિયલ મૃત્યુઆંક ૧૨ જેટલો બતાવે છે) લોકો સીધાજ ભગવાનની પાસે પહોચી ગયા. ઍક સાથે આમ ૪૦ થી ૪૫ લોકોના મૃત્યુ ઍ કઈ આકસ્મિક મૃત્યુ ન કહેવાય પણ ઠંડા કલેજે કરવામા આવેલી હત્યાજ છે. સદનસીબે બીજા ૨ બ્લૉક થોડા થોડા સમયાંતરે પડ્યા જેથી લોકો તરતજ તેમાથી બહાર નિકડી આવ્યા, નહીતો આ મૃત્યુઆંક કદાચ ૧૦૦ કરતા પણ વધુ હોત. જોકે, હજુ પણ આપણી આ જાડી ચામડીના સત્તાધીશો સમયસર આંખો નઈ ઉઘાડે તો ટૂંક સમયમા આવો પણ વખત આવશે, કારણકે VUDA દ્વારા બનાવેલ આવાજ બીજા મકાનોની સ્થિતિ પણ જર્જરિતજ છે. આજે સરકારે મૃતક પરિવારના સભ્યોને ૨ લાખ રૂપિયાનુ વળતર આપવાની જાહેરાત કરી છે, ઍટલાજ રૂપિયા જો મકાન બનાવતા વખતે સારુ મટીરીયલ વાપરવામા  ખરચ્યા હોત તો કદાચ આવી પરિસ્થિતિ ન આવી હોત. થોડા વરસો પહેલા આપણા શહેર મા સરકારી તંત્ર દ્વારા ઝુપડાઓ હટાવો ની ઝુંબેશ હાથ ધરવામા આવી હતી, તેની પાછડ સરકારનો ઉદ્દેશ્ય ઍવો હતો કે ઝુપડમા રહેતા લોકોને સારી સુવિધા વાળા અને સુરક્ષિત મકાનો મળે અને શહેર માથી ઝુપડા દુર કરી શહેરની સુંદરતા વધારવામા આવે. ચાલો, ઝુપડાઓ દુર કરી શહેરની સુંદરતમા તો વધારો થયો પણ જે લોકોને સારી સુવિધવાળા સુરક્ષિત મકાનો આપવાનો ઉદેશ્ય હતો તેના બદલે અકાળે મોત આપી દીધુ. આના કરતા તો તેઓ તેમના ઝુપડાઓમા સુરક્ષિત હતા.

આ આખી બીના ઘટી ત્યારબાદ બીજી ઍક નોંધવા જેવી બાબત તો ઍ છે કે પાછલા દિવસોમા રાષ્ટ્રીય અને આંતરરાષ્ટ્રીય સ્તર પર ઘટેલ કેટલીક ઘટનાઓને લઇને કહેવાતા ઘણા બુદ્ધીજીવીઓ અને યુવાનો સોશિયલ મીડીયા પર પોતાનો વિરોધ અને પ્રોટેસ્ટ દર્શાવતા થાકતા નહોતા પણ પોતાનાજ શહેર મા ઘટેલ આટલી મોટી ઘટનાની જાણે કોઈયે નોંધજ ન લીધી હોય ઍમ આની કોઈ પણ ચર્ચા જોવા નથી મળી રહી. ભગવાન ના કરે, પણ જો આવી જ કોઈ ઘટના શહેર ના કોઈ પોશ વિસ્તારમા ઘટી હોત અને મૃત્યુઆંક કદાચ નહીવત હોત તો શુ પરિસ્થિતિ હોત? આખુ શહેર કદાચ તેની ચર્ચામા લાગી ગયુ હોત, કૅંડલ લાઇટ માર્ચ યોજાઈ હોત, દેખાવો થયા હોત અને સમાચારોમા ને સોશિયલ મેડીયામા વખોડ્યુ હોત, પણ આ ગરીબો માટે આટલુ કષ્ટ શુ કામ લેવુ? લાગે છે હવે તો ફસેબુક પર સ્ટેટસ પણ સામેવાળના સામાજીક સ્ટેટસ ના આધાર પર કરવામા આવી રહ્યા છે. મરનારા અને આ VUDA ના મકાનોમા રહેનારા લોકો ને કદાચ આપણે માણસો ગણતાજ નથી ( જો ગણતા હોત તો કદાચ તેમના માટે રહેવાના આવા તકલાદી મકાનો બનાવ્યાજ ના હોત). બીજી ઘટનાઓની જેમ આ ઘટના પણ લોકો ભુલી જશે (હવે તો ભુલી જવા આપણે ટેવાઈ ગયા છે) કારણકે,"મારે શુ?" અને "મારૂ શુ?" ની માનસિકતા આપણામા ઍ સ્તરે વધી રહી છે કે હવે માણસ ને માણસની કોઈ કદર જ નથી રહી. નૈતિકતાનુ જે રીતે આધ:પતન થઈ રહ્યુ છે ઍ જોતા ભગવાન જ જાણે આવનાર દિવસો આપણા માણસો માટે કેવા હશે.

Something going wrong with this world..

જીવન - મૂલ્યોનું ધોવાણ થઈ રહ્યું છે,

લાગણીઓનું અહીં વેચાણ થઈ રહ્યું છે. 

અરાજકતા, લાચરી ને નિરાશા ચારેકોર,

માણસાઈનુ કત્લ સરેઆમ થઈ રહ્યુ છે.

'મારે શુ?' ને 'મારૂ શુ?' ની નિયત સૌની,

વેચીને ઈમાન અહીં કામ થઈ રહ્યું  છે,

હકીકતમાં તો છે આ આકર્ષણ ફક્ત, 

નામ ખોટું પ્રેમનું બદનામ થઈ રહ્યું છે.

કરુ  ભરોસો  હવે  કોના પર હું "રાહી" ?

ચહેરાઓનું બદલવું બેફામ થઈ રહ્યું છે.

- વિરલ 

मदहोशी

प्यास भी  पीने को  तरस जाए,
बनके  बूंदे जो तू  बरस जाए,

मत  कर  सितम इन अदाओसे,
आह भर भर के कही मर न जाए,

आँखो की शरारत मे हे तूफान कई,
देख लो इधर तो फ़ना हम हो जाए,

बस करो अब पिलाना शराब-ए-हुस्न,
बेखुदी  मे कही हम  बहेक न जाए,

'विरल'

बारिश की शाम

बारिश की शाम और
ये तन्हाई...
बरसती ये बूंदे..
याद बनकर हे आई.

वो पहेली बारिश,
वो हसी शाम,
वो भीगे होटो की नमी,
वो बाँहोकी धूप,
वो पलको की छाँव,
वो तेज धड़कनो की सदा,
वो गर्म सांसो की ठंडक,
वो आँखो की शरारत...
जाने यादे ये कितनी लाई..

बारिश की शाम,
और ये तन्हाई..
बरसती बूँदो ने..
आंग केसी ये लगाई,

वो अनकहे जज़्बात, वो
हसीन से ख्वाब....
वो उम्मिदो का जहाँ,
वो वादो का सिलसिला,
फिर इक दिन.....
ख्वाबो का टूटना....
ख्वाइशो का बिखरना...
और फिर तन्हाई...

बारिश की शाम,
मौसम हे कितने लाई,
बरसती बूँदोने फिर
नज़्म ये लिखाई..

Aarazu..!!

कुछ दबी सी आरज़ुओ को जगाते हे,
कुछ बिखरे से ख्वाबो को सजाते हे,

एक कदम मे बढ़ाऊ एक तुम,
मिलकर कांरवाँ नया बनाते हे,

न रहे शिकवा न रहे शिकायते,
आओ जहाँ एक एसा बनाते हे,

चलो प्यार ही प्यार भर दे इस जहाँ मे,
फर्ज़ इंसानियत का अब निभाते हे..

"विरल"

khuda ki bekhudi ...

किसीसे खफा तो किसी पे महेरबान क्यूँ हे?
खुदा, तू मेरी खुशीओ से परेशान क्यूँ हे?

 हाल-ऐ-दिल क्या पता नही तुजे?
जानकर भी तू, इतना अंजान क्यूं है?


चंद लम्हे तो माँगे थे मेने खुशी के,
माँगा हो जहांन, एसे हेरान क्यूं हे?
 
असर नही मेरी दुआमे या तेरी हस्ती ही नही
टूटे सपने सारे, बिखरे से अरमान क्यूं हे ?

विरल - रिपल

The lost childhood

ख्वाबो और ख्वाइशो के साथ मे बड़ा हुआ,
कारवाँ मुसीबतो का भी साथ आ खड़ा हुआ,

थी चाहत मुज मे भी कुछ कर गुजरने की,
दिल मे था जोश, जुनून सर पर चढ़ा हुआ,

आ कर थाम लेता गर कोई हाथ मेरा भी
देर तक था मे वहा, आवाज़ देता हुआ,

रोशनी कभी तो आएगी इस खुली खिड़की से,
फिरता रहा मे अंधेरोमे गिरता संभलता हुआ,

"विरल"

પ્રકૃતી સાથે પ્રણય

 શુ ક્યારેય તમે ચકલીઓનો કલરવ સાંભળ્યો છે? ભાત ભાત ના પક્ષીઓ અને ઍમનો મધુર અવાજથી ગુંજતા માહોલ નો અનુભવ કર્યો છે? વહેતા ઝરણાનો અવાજ અને સ્થિર પાણી નુ મૌન સાંભળ્યુ છે? જંગલના વૃક્ષો પરથી ખરેલા સુકા પાના પર ચાલવાથી થતો અવાજ મહેસુસ કર્યો છે? રાતના ઘોર અંધકારમા ખુલ્લા આકાશ નીચે બેસી અસંખ્ય તારાઓ ને આંગણીઓના વેઢે ગણવાની જુર્રત કરી છે ક્યારે? સવારના વહેલા ઉઠી, સરોવર ને પેલે પાર ઉગતા સૂરજને નિહાળ્યો છે ક્યારે? પ્રકૃતિની સુંદર રચનાઓ નિહાળી તેની તસ્વીરો ક્યારેય મન મા વસાવી છે?  ગરમીઓમા ક્યારે નદી કે સરોવર મા ભુચકા લગાવ્યા છે? કડકડતી ઠંડીમા થોડા સળગતા લાકાડાઓ ના સહારે જંગલ મા રાત વિતાવી છે? જે કોઇયે પણ લાઇફ મા આ પ્રકારના અનુભવો કર્યા હશે કે કરી રહ્યા છે ઍ લોકો ચોક્કસપણે પ્રકૃતિના પ્રેમમા છે. જો કે આ બાબતે હુ પણ અપવાદ ન હોઇ આ પ્રકારના અનુભવો માણવાની તક હુ હમેશા ઝડપતો રહ્યો છુ અને પ્રકૃતિના પ્રેમમા વધુ ને વધુ ઉંડો ઉતરતો રહ્યો છુ.

જ્યારે પણ શહેરના ભીડભાડ, ઘોંઘાટ વાળા, પ્રદુષિત અને માનસિક તાણ વાળા વાતાવરણથી કંટાળી જવાય ત્યારે હુ સમય કાઢી પ્રકૃતિના ખોળે જવાનુ પસંદ કરુ છુ. પ્રકૃતી સાથેનુ કનેક્શન અને ઇંટિગ્રિટી મને ઈશ્વર સાથે ની નજદીકતા અને મને મારા હોવાનો અહેસાસ કરાવે છે. વધુ ઍક વખત આવાજ પ્રકારનો અનુભવ કરવા અમે ચાર મિત્રો ઍપ્રિલ ૨૦૧૩ મહિનાના ઍક શનિ રવી વડોદરાથી ૬૫ કી. મી. દુર આવેલા જાંબુઘોડા અભ્યારણ ની મુલાકાતે નીકળી પડ્યા. વડોદરા નો વતની હોવાનો ઍક ફાયદો ઍ છૅ વડોદરા ની આસ પાસજ ઘણા ઍવા સુંદર પ્રાકૃતીક સ્થળો આવેલા છે જે ખરેખર પ્રકૃતી પ્રેમીઓ માટે આશીર્વાદ રૂપ છે. શનિવારે રાતે લગભગ ૮:૩૦ વાગે અમે જાંબુઘોડાના  ભાટ ગામમા આવેલા ફૉરેસ્ટ ખાતા ના ઈકો ટૂરિઝમ સેન્ટર પર પહોચ્યા. અમે અગાઉથી જ ત્યાં ઍક રૂમ બુક કરાવી રાખી હતી. જાંબુઘોડા અભ્યારણ ની વચ્ચે આવેલુ આ સેન્ટર અમારી અપેક્ષા કરતા ખરેખર ખુબજ સુંદર હતુ. ફાળવેલા રૂમમા અમારો સામાન મુકી, ફ્રેશ થઈ અમે શિવરાજપુર પાસે આવેલા ઢાબા પર ચિકન અને મકાઈ ના રોટલા ખાવા પહોચ્યા. બદનસીબે ઍ દિવસે ઢાબુ સાંજે પડેલા વરસાદ ના કારણે વહેલુ બંધ થઈ ગયુ હતુ. જેથી અમે ઍ સ્થળેથી ૧૫ કી. મી. દુર હાલોલ પાસે હેરીટેજ નામની હોટેલ મા જમવા ગયા. નવી ખુલેલી ઍ હોટેલ નુ જમવાનુ પ્રમાણમા સ્વાદિષ્ટ હતુ. જમવાનુ પતાવી રાતે ૧૧ વાગે અમે પાછા ભાટ ઈકો ટૂરિઝમ સેન્ટર પર પહોચ્યા. પહોચતાની સાથે જ બધા સુવાને પાથારીમા પડ્યા પછી તો સવાર ક્યારે પડી ઍની પણ ખબર ના પડી.

સવારે વહેલા ઉઠી સેન્ટર ના પ્રાંગણમા લટાર મારી હુ રોજ શહેર મા પડતી સવાર અને ઈકો ટૂરિઝમ સેન્ટર પર પડેલી ઍ સવાર વચ્ચેનો તફાવત મહેસુસ કરી રહ્યો હતો. કહેવાની જરૂર નથી કે ત્યાં ની ઍ સવારની વાતજ કઇ અલગ હતી, શરીરને જાણે ગજબની ઍનર્જી મળી રહી હોય ઍમ લાગ્યુ. ઍક પછી ઍક બધા ઉઠી સવારની ક્રીયાઓ પતાવી અમે બ્રૅક ફાસ્ટ માટે ભેગા પહોચ્યા. સેન્ટર ના કેર ટેકર, સંજય ભાઈ ઍ ખુબજ સરસ આદુ વાળી ચા બનાવી હતી. ભાવિન ઍના ઘરેથી થેપલા લાવ્યો હતો જે અમે ચા સાથે ખાધા. બ્રેક ફાસ્ટ પતાવી અમે અમારા નેક્સ્ટ ડેસ્ટિનેશન, તારગોલ તળાવ જવા નીકળ્યા. જે ઍ સ્થળેથી લગભગ ૩૦ કી. મી. દુર હતુ. અમે ભાટ થી બોડેલી તરફનો રસ્તો લીધો. સસ્તા મા જ્યાં મન થાય ત્યાં રોકતા અને ફોટોગ્રાફી કરતા, મને અને ભાવિન ને ફોટોગ્રાફી નો શોખ હોઇ અમે અમારા કેમેરા પણ સાથે લઇ લીધા હતા.

લગભગ ૧.૫ કલાકે અમે તારગોલ પહોચ્યા, ચારેબાજુ ડુંગરો થી ઘેરાયેલુ ઍ તળાવ જોઈ દિલ ખુશ થઈ ગયુ. તારગોલ મા પણ ફૉરેસ્ટ ખાતા નુ ઈકો ટૂરિઝમ નુ સેન્ટર આવેલુ છે. અમે વિચાર્યુ કે ફરી વખત આ સેન્ટર ઉપર જ રાત રોકવુ અને સવારે વહેલા આ તળાવ ની પેલે પાર ઉગતા સૂરજ ને કેમેરા મા કેદ કરવો. ત્યાં ના ઍક ફૉરેસ્ટ ના કર્મચારીઍ અમને જંગલમા દિપડા બતાવવાની પણ લાલચ આપી જે અમારુ ત્યાં જલ્દ થી જલ્દ ફરી વખત જવાનુ કરણ બનશે. તારગોલ તળાવ પર ફોટોગ્રાફી કરી, થોડો સમય પસાર કરી અમે શિવરાજપુર જવા નીકળ્યા. રાતે શિવરાજપુર ના ઢાબા પર જે ચિકન અને રોટલા જમવાનુ મિશન બાકી રહી ગયુ હતુ ઍ પુરુ કરવા અમે પાછા શિવરાજપુર આવ્યા. ભાવિનને છોડીને અમે ત્રણે જણ બરાબરનુ જમ્યા. જે લોકો નોનવેજ ના શોખીન છે તેમના માટે આ જગ્યા ઍક્દમ પૈસા વસુલ છે. ( જમવા સિવાય બીજી મળતી અડીશનલ સર્વિસ માટે પણ આ સ્થળ સારુ ઍવુ પ્રખ્યાત છૅ ;-) ).

શિવરાજપુર થી જમીને અમે ચાંપાનેર આવ્યા, જ્યા આવેલી હેરીટેજ મસ્જીદ પર થોડી ફોટોગ્રાફી કરી. ઍ દિવસે ઍ વિસ્તારમા ઘણા બધા લગનો લેવાઈ રહ્યા હતા. જે ગામ મા લગ્ન હોય ત્યાં લાઉડ સ્પીકર પર કુટુંબની કેટલીક બહેનો તેમની સ્થાનિક ભાષામા લગ્ન ગીતો ગાતી હોય છે. અત્યાર સુધી જે જે ગામ મા અમે ઍ ગીતો સાંભળ્યા ઍ કાં તો ઘોંઘાટીયા અને સાંભળવા ન ગમે ઍ રીતે ગાતા. પણ જ્યારે ચાંપાનેર મા આવા લગ્ન ગીતો કોઇ બહેનો ગાઈ રહી હતી ઍ મારા આશ્ચર્યની વચ્ચે ખુબજ સુંદર, સૂરમા અને સાંભળવા ગમે ઍવા હતા. આ ગીતો રેકૉર્ડ કરવાની મારી ઈચ્છા હુ રોકી ના શક્યો અને જે ઘરે લગ્ન હતુ ત્યાં પહોચી અને તેનુ રેકૉર્ડિંગ પણ કર્યુ (જે ટૂંક સમયમા યૂ ટ્યૂબ પર જોઈ સકાશે).

આમ ઍક રાત અને આખો દીવસ  વિતાવી ને વડોદરા પાછા ફર્યા. ખૂબ મજા કરી, જીવનમા વધુ ઍક યાદગાર પ્રસંગ ઉમેરાઈ ગયો. ઈચ્છુ છુ કે આવા તો અનેક યાદગાર પ્રસંગો જીવનમા ઉમેરતા રહે અને પ્રકૃતી સાથે નો પ્રણય આમજ આગળ વધતો રહે.

છેલ્લૂ આલિંગન (Short Story)

                                                       
"જેના પ્રેમમાં હોઈયે ઍની સાથે લગ્ન ન થાય ઍટલે પ્રેમ મા નિષ્ફળ ગયા" આવુ બિલકુલ ન માનનારા પરંતુ જીવનમા પ્રણયની જેટલી ક્ષણો મળી ઍમા પોતાને ખુશનસીબ માની અફસોસ કરવાને બદલે ઍનો ઉત્સવ મનાવતા આજે તમે જિંદગીના ૩૦ વરસ પૂરા કરી ૩૧ મા પ્રવેશી રહ્યા છો સમિર. ઢળતી સંધ્યાયે તમારા ફ્લેટ ની બાલ્કનીમાથી ડૂબતા સૂરજને શૂન્યમયસ્ક આંખે જોઈ રહ્યા છો. ઢળતી સાંજ અન યાદોનો કઈક અનોખો સંબંધ છે, જે  સીધુ તમને ભૂતકાળ ની કેટલીક યાદો તરફ ખેંચી જાય છૅ.

ઍ દિવસે પણ તમારો જનમ દીવસ હતો સમિર, તમે યૂનિવર્સિટી ની બોયસ હોસ્ટેલના રૂમ નંબર ૨૬ મા આળસ મરડી ને હજુ ઉઠ્યાજ હતા ને તમારા મોબાઇલ ફોન પર મેસેજ ટોન રણકી ઉઠે છે. જેમા કઇ આ પ્રમાણે લખ્યુ હોય છે. " Good Morning Sweetheart, હું તમારી હોસ્ટેલ ના પાર્કિંગ મા તમારી રાહ જોઉ છુ. અને તમે ઘડીનો પણ વિલંબ કર્યા વગર બ્રશ - ટૂથપેસ્ટ લઈ ને સીધા બાથરૂમ મા દોડી ગયા. કોઈ રેસ મા ભાગ લીધો હોય ઍમ તમને દોડતા કરી દેનાર ઍ મેસેજ બીજા કોઈનો નઈ પણ તમારાથી ઍક વર્ષ જૂનિયર શિવાની નો હતો. જેની ઍક મુસ્કાન ના તમે દીવાના, ઍના ગાલે પડતા ખન્જન પર કુરબાન અને તેની હર ઍક અદાઓ ના પૂજારી બની ચૂક્યા હતા તમે સમિર.

હજુ તો ઍક વરસ પહેલાજ ઍક કોમન ફ્રેંડ ના માધ્યમથી તમે અને શિવાની મળ્યા હતા. શિવાનીને જોતાજ તમે ઍને ગર્લફ્રેંડ બનાવાના સ્વપ્ન જોવા લાગેલા. બસ પછી તો મોબાઇલ નંબર ની આપ - લે થઈ અને હાઈ-હેલો ના મેસેજ થી લવ યૂ સ્વીટ હાર્ટ ના મેસેજ સુધી ક્યારે પહોચ્યા તેની બન્નેને ખબર પણ ના પડી. જોકે આજે પણ તમે મોબાઇલ ટેકનોલોજી નો મનોમન આભાર માનો છો સમિર, ઍના વગર કદાચ આ પ્રેમ સંબંધો વધી ના શક્યા હોત. અને તમે તમારા જીવનની અમુલ્ય ક્ષણો માણવાનુ ચૂકી ગયા હોત.

તમને આજે પણ ઍ દિવસ યાદ છે, જ્યારે શિવાની સૌ પ્રથમ વાર તમારી બાઇક પાછળ બેઠી હતી. બાઇક પર બેસવા માટે જ્યારે શિવાનીઍ તેનો હાથ તમારા ખભા પર મૂક્યોતો ત્યારે તો તમારુ હિર્દય જાણે બે-ત્રણ ધબકારા ચૂકી ગયુ હોય ઍમ લાગ્યુ હતુ. હદ તો ત્યારે થઈ હતી સમિર જ્યારે ચાલુ બાઇક પર શિવાની ના ઍ ઉત્કૃષ્ટ ઉરજો હળવેકથી ક્યારેક ક્યારેક તમારી પીઠને સ્પર્શતા હતા ત્યારે તો તમારુ દિમાગ બે ઘડી માટે સુન મારી જતુ સમિર. રોજ શહેર ના રસ્તાઓ પર પડેલા ખાડાઓને ગાળો દેતા, પણ આજે તમને ઍજ ખાડાઓ જાણે આશિર્વાદ જેવા લાગ્યા હતા. આજે પણ જ્યારે તમે આ ઘટના ને યાદ કરો છો ત્યારે તમારા હોઠો પર હળવુ સ્મિત ફરકી ઉઠે છે સમિર. આમ ને આમ તમારા સંબંધો આગળ વધતા ગયા, કોલેજ પછી ચા ની કીટલી પર મળવુ, નજીક ના ગાર્ડન્ મા લટાર મારવી, મૂવી જોવા જવુ, લંચ-ડીનર પર જવુ વગેરે જાણે રોજબરોજ ના જીવનનો ઍક ભાગ બની ચુક્યુ હતુ. અને આટલુ બસ હાય ઍમ રાત્રે તો પાછા ઍસ.ઍમ.ઍસ પર મોડી રાત સુધી વાતોનો દોર તો ચાલતોજ. ઍસ.ઍમ.ઍસ. કરવામા તો જાણે તમે મહારત મેળવી લીધી હતી. ચાલુ લેક્ચર મા ઍસ. ઍમ.ઍસ., મોબાઇલ પર નજર નાખ્યા વગર ઍસ. ઍમ. ઍસ. અને ચાલુ બાઇક પર પણ તમે આસાનીથી વાતો કરી લેતા. લગભગ રોજ રાતે વાતો કરતા કરતા તમેજ પહેલા સૂઈ જતા સમિર. સવારે ઉઠીને ઍ રાતના મેસેજો ફરી વાંચવા અને પછી તેમને ડિલિટ કરવા ઍ નિત્યક્રમ બની ગયો હતો. હા પણ, ઍ મેસેજો માથી તમને સ્પર્શતાકેટલાક મેસેજો ને તમે તમારી અંગત ડાયરી મા અચૂક ઉતારી લેતા.

આટલી નિકટતા શિવાની સાથે કેળવ્યા પછી પણ સમીર તમને ખાલી તેનો હાથ પકડવામા દસ મહિના લાગ્યા હતા. હવે ઍ તો તમારામા આત્મવિશ્વાસ નો અભાવ હતો કે પછી કોઈ આદર્શ પ્રેમનુ પ્રતીક ઍનુ સમાધાન તો તમે આજે પણ નથી કરી શક્યા. પરંતુ ઍક સામાન્ય વાતોના દોરથી હાથ પકડવા સુધી ની સફર તમારા માટે ખુબજ રોમાંચક અને યાદગાર બની રહી હતી સમિર. ઍક બીજાના પ્રેમ મા તો તમે બંને પહેલા દિવસથી જ હતા, પરંતુ આટલા સમયથી સાથે ફરતા હોવા છતા બંનેમાથી કોઇયે ઍક બીજાને ઍ વિષે કહ્યુ નોતુ. કદાચ શબ્દો કરતા તમારા માટે ઍ પ્રેમનો અહેસાસ વધુ મહત્વનો હતો. તેમ છતા, ઍક રાત્રે તમે જ્યારે શિવાની સાથે ઍસ. ઍમ. ઍસ. પર વાતો કરતા હતા ત્યારે વાત વાત મા શિવાનીઍ તમને આઇ લવ યૂ લખી ને મેસેજ મોકલેલો ત્યારે ફરી ઍક વાર તમારુ રદય જાણે ધબકારો ચૂકી ગયુ હોય ઍમ તમે મહેસુસ કરેલુ. તુરંતજ તમે વળતા ઍસ. ઍમ. ઍસ. દ્વારા ધડકતા રદયે આઇ લવ યૂ ટૂ લખીને મોકલાવેલ. ઍ ક્ષણ તમે વીતાવેલી શિવાની સાથે ની અનેક ક્ષણોમાની સૌથી ખૂબસૂરત ક્ષણ બની રહી હતી સમિર.

પ્રેમની બંને પક્ષે મૌખિક સ્વીકૃતી થયા બાદ આજે તમારા જન્મ દિવસે શિવાની તમને મનગમતા રજનીગાંધાના પુષ્પ અને ચોકોલેટ લઈને તમને વિશ કરવા તમારી હોસ્ટેલ સુધી દોડી આવી હતી. જેવા તમે નીચે આવ્યા કે શિવાનીઍ બંને હાથ પ્રસારીને તમને બહુપાસમા લઈ ગાલ પર કિસ કરી બર્થડે વિશ કર્યુ હતુ. પછી તો શિવાની ને તમે બર્થડે પાર્ટી ક્યાં આપશો અને સાંજે શુ પ્લાન કરશો ની ચર્ચામા લાગી ગયા હતા. જતા જતા શિવાની તમારા હાથમા ઍક કવર આપતી ગઈ હતી જે તમે રૂમ પર જઈને ખોલીને જોયુ તો તેમા શિવાની ઍ તમને લખેલો ત્રણ પાનાનો પ્રેમ પત્ર હતો, અને તરતજ તમને યાદ આવ્યુ કે ઍક વખત વાત વાતમાજ તમે શિવાનીને કહ્યુ હતુ કે, ' આજ કાલ તો લોકો ફોન અને મેસેજ દ્વરાજ પોતાની લાગણીઓ વ્યક્ત કરીદે છે, પહેલાની જેમ હવે કોઈ ઍક બીજાને પ્રેમ પત્ર નથી લખતુ'. તમે ઍવી પણ ઈચ્છા વ્યક્ત કરી હતી કે કોઈ તમને પ્રેમ પત્ર લખૅ તો તમને બહુ ગમે. આ વાત યાદ આવતાજ સમિર તમે મનમા ને મનમા મૂસ્કૂરાતા ઍ પત્ર વાંચવામા તલ્લીન થઈ ગયા હતા. જે લાગણીઓ શિવાની ઍસ. ઍમ. ઍસ દ્વારા કે તમારી રૂબરૂ મા વ્યક્ત નોતી કરી શકી તે બધુ તેણે આ પત્ર મા વ્યક્ત કરી દીધુ હતુ. ત્યારે પહેલી વખત તમને માલુમ પડ્યુ હતુ કે શિવાની બહારથી જેટલી મસ્તીખોર, ચુલબુલી અને આખાબોલી લાગતી હતી ઍટલીજ તે અંદરથી શરમાળ હતી. શિવાનીનો તમારી પ્રત્યે નો આટલો પ્રેમ જોઈ ઍ ઘડીયે તમે પોતાને દુનિયાનો સૌથી ભાગ્યશાળી વ્યક્તિ માન્યો હતો.

આટલો પ્રેમ અને આટલી સમજણ હોવા છતા પણ તમારા બંને ના સંબંધોનુ ભવિષ્ય તો વિધિના ચોપડે કઈક જુદુજ લખાયુ હતુ. આપણા દેશની જડ વર્ણ પ્રથા ના પાપે અનેક પ્રેમ કહાનીઓ ની જેમ તમારી પ્રેમ કહાની પણ અધૂરી રહી જવાની હતી. તમે બંનેને કદાચ આ બાબતની પહેલેથીજ જાણ હોય ઍમ તમારા પ્રેમ સંબંધો આટલા આગળ વધ્યા હોવા છતા તમે બંનેઍ હજુ સુધી લગ્ન બાબતની ચર્ચા ક્યારેય છેડી નોતી. અશક્ય લાગતી ઍ બાબતની ચર્ચા કરીને તમે ઍ વર્તમાન ની પ્રણયની ક્ષણો ને ખોવા નોતા ચાહતા. બંને ના કુટુમ્બોની પરિસ્થિતિ અને સંજોગો જોતા પ્રેમ લગ્ન કરીને કુટુંબીજનો માટે કારણ વગરની સમસ્યાઓ ઉભી કરવા નોતા માંગતા અને આવી કોઈ સમસ્યાઓ નો સામનો કરવાની હિમત ના તો તમારામા હતી કે ના તો શિવાનીમા. અને ઍટલેજ લાગણીઓમા તણાઈને કોઈ નિર્ણય લેવા કરતા કોઈ પરિપક્વ પ્રેમીઓ ની જેમ સહસમજૂતીથી છૂટા પડવુ ઍ વખતે યોગ્ય લાગ્યુ હતુ. પણ સમિર, તમને અને શિવાની ને ઍ ક્યાં ખબર હતી કે બોલવુ અને ખરેખર છૂટા પડવા વચ્ચે કેટલો ફરક છે.

શિવાનીના છેલ્લા સેમિસ્ટર ની પરીક્ષા પતી ગઈ હતી, અને શહેર મા તેનો ઍ છેલ્લો દિવસ હતો. તમે આજે પોતાની જાતને ઍ છેલ્લી મુલાકાત માટે તૈયાર કરી શિવાની ને મળવા પાર્ક મા પહોચ્યા હતા, જ્યા શિવાની ઍક બાકડા પર તમારી રાહ જોતી બેઠી હતી. તમે હળવેકથી તેની પાસે જઈને બેસી જાઓ છો. વતાવરણમા જાણે ગમગિની છવાઈ હોય તેવુ તમને મહેસુસ થતુ હતુ. છેલ્લા બે વરસથી પ્રેમની અવિરત વહેતી લાગણીઓ અચાનક જાણે થંભી ગઈ છે, અસહ્ય વેદનાથી રદય જાણે છોલાઈ રહ્યુ હતુ, ભાવનાવિહોણી આંખોના ખૂણે અશ્રુઓનુ ઘોડાપૂર જાણે મૌન તૂટે તેની રાહ જોતૂ બેઠુ હતુ. શિવાનીની પરિસ્થિતિ પણ કાઇક આવીજ હતી. વાસ્તવિકતાની અગાઉથી જાણ હોવા છતા ખબર નઈ કેમ, પણ તમારુ મન ઍ સ્વીકારવા આજે તૈયાર નોતુ. શિવાનીઍ ધીરેથી તેનુ માથુ તમારા ખભા પર ઢાળી દીધુ અને તમે પણ તેનો હાથ તમારા હાથ મા લઈ કેટલીયે વાર સુધી તેને સહેલાતા રહ્યા. જાણે બંનેનુ મૌન જ ઘણુ બધુ કહી દેતુ હોય ઍમ કાઇ પણ બોલ્યા વગર  કેટલીયે વાર સુધી આમજ બંને ત્યાં બેસી રહ્યા. થોડી ઔપચારિક વાતો કરીને છૂટા પડતી વખતે સમિર તમે અને શિવાની ઍક બીજાને કસીને ભેટ્યા હતા. તમે જાણતા હતા કે આ તમારુ છેલ્લૂ આલિંગન બની રહેવાનુ હતુ. આંઠ આંઠ વરસ વીત્યા પછી આજે પણ તમે ઍ આલિંગનની હૂંફ મહેસુસ કરી રહ્યા છો સમિર.

રાત ઢળી ચૂકી છે, તમારા મકાનની બાલ્કનીમાથી ક્ષિતિજે ડોકતા પૂનમના ચાંદ ને નિહાળી રહ્યા છો. છેલ્લા આંઠ વરસથી તમે  તમારા જન્મ દિવસે શિવાનીઍ આપેલો ઍ પ્રેમ પત્ર તમે અસંખ્ય વખત વાંચ્યો હોવા છતા પણ અચૂક વાંચો છો. પત્ર વાંચતા તમારી નજર ઍમા લખેલા ઍ વાક્યા પર થંભી જાય છે, જેમા લખ્યુ હોય છે, " હુ સપનામા પણ નથી ઈચ્છતી કે આપણે છૂટા પડીયે, પણ જો તેવુ થાય તો તમે હતાશ ન થતા. આમ થવાથી જીવન કંઇ થંભી નથી જતુ, હુ ઈચ્છુ છુ કે તમે જીવનમા ખૂબ આગળ વધો અને તમને મારા કરતા પણ વધુ પ્રેમ કરે તેવુ કોઈ પાત્ર મળે". તમે અનિમેષ નજરે ઍ પત્રને તાકી રહો છો સમિર, અને ફરી ઍક વખત ઉંડા વિચારોમા ખોવાઈ જાઓ છો.

“ It’s better to have loved and lost than never to have loved”  - Paulo Choehlo